• Er is een Zeevogel overleden: Nico Groot

    In memoriam

    Zeevogels is een supporter, oud-speler, oud-leider, vrijwilliger en oud-sponsor kwijt. Wellicht geen uitputtende opsomming, maar in ieder geval hebben we het over Nico Groot. Door zijn achternaam kennen velen uit Egmond aan den Hoef hem ook als Rooie Beer.

    Deze duizendpoot was al een tijdje niet echt meer actief voor de voetbalvereniging, maar dat had meer te maken met zijn gezondheidssituatie, dan met zijn wil om iets te doen voor de club.

    Nico begon, net zoals vele Hoevers, als voetballer bij onze vereniging en heeft in diverse teams gespeeld. Het prille begin is een beetje onbekend, maar begin jaren ’60 speelde hij in een elftal met onder meer de gebroeders Walta, Erik Bout, Jaap Koopman en zijn neven Ees en Ton Groot. Hij werd in 1974 kampioen met het tweede elftal, in welk jaar hij de aanvoerdersband droeg en waarvan de ons ook al ontvallen Nico Imming de leider was. Later heeft Nico nog vele jaren met veel plezier in het zaterdagmiddagelftal gevoetbald. Hij was met de jaren wel beter geworden qua inzicht en techniek nadat hij met goed gevolg een trainerscursus had gevolgd. Na die cursus volgden korte uitstapjes als jeugdtrainer bij Alkmaarsche Boys en hoofdtrainer bij SSV uit Stompetoren. Naast zijn niet aflatende werklust, maakte de trainersopleiding hem tot een zeer bruikbare kracht in het veld.

    Nico heeft ook gezaalvoetbald bij Zeevogels. Dat was in de periode 1970-1972. Daarna ontstond Sprenkeling Boys, dat daarna onafhankelijk van Zeevogels ging opereren. Bij die vereniging zette Nico zijn zaavoetbalcarrière voort.

    Zeevogels had in het verleden veelvuldig uitwisselingen met het Duitse SV DJK Viktoria uit Dieburg e.V. Die uitjes waren hem niet vreemd. In Duitsland voetbalde hij dan mee bij het vertegenwoordigende team van Zeevogels. En in Egmond hadden de Dieburgers bij hem en gastvrouw Knier altijd een zeer goed weekend.

    Als vrijwilliger kon Zeevogels altijd een beroep op hem doen. En als hij dan geen tijd had, maakte hij tijd. Enkele voorbeelden: lid van de commissie klaverjasmarathons (70-er jaren), dak plakken/repareren van de kantine en kleedkamers.

    Op latere leeftijd was Nico altijd langs de lijn te vinden bij de wedstrijden van het eerste, zowel uit als thuis. En thuis werd dat bezoek altijd afgesloten in de kantine, waar aan de bar altijd de wedstrijden uitvoerig werden geanalyseerd, maar soms ook hevige discussies losbarstten, waarbij Nico met name journalist Peter de Waard op de kast probeerde te krijgen. Ook Leo Ranzijn had vaak zijn woordje klaar. Natuurlijk alles onder het genot van de nodige biertjes. En na alle heftige discussies en het bier gingen ze altijd weer als vrienden uit elkaar.

    Uit het bovenstaande blijkt, dat Nico inderdaad een bezige bij was. Dit kon hij mede bewerkstelligen door zijn vaak op de achtergrond blijvende vrouw Knier, die hem in de gelegenheid stelde om al deze bezigheden te blijven doen. Want naast Zeevogels was Nico ook nog betrokken bij een hele waslijst activiteiten en functies in ons dorp, dan wel onze gemeente.

    Gelukkig werden Nico en Knier nog verblijd met kleindochter Emma van zoon Johan en schoondochter Lisa. Emma was zijn oogappel. 

    De laatste jaren was Nico al meer aan het kwakkelen met zijn gezondheid, totdat zijn lichaam tijdens zijn laatste ziekenhuisbezoek in Alkmaar niet meer wilde en hij op 11 juni overleed op 73-jarige leeftijd. Helaas was Nico door de huidige coronasituatie de laatste tijd aan huis gebonden, omdat hij wist dat hij een risicopersoon was. Daardoor hebben velen hem de laatste tijd niet meer gezien in ons dorp. Wij wensen Knier, Johan, Lisa en Emma sterkte toe met het verlies van Nico.

    Nico, rust zacht.